LD.gr Slides II 04 GenikesGnoseis

Άδης: Τα Τρία Επίπεδα Στον Κάτω Κόσμο!

Άδης (λέγεται και Πλούτων). Γιός του Τιτάνα Κρόνου και της συζύγου του Ρέας, θεός του κάτω κόσμου.


Ήταν ο μεγαλύτερος γιος του Κρόνου και με τους αδελφούς του, Δία και Ποσειδώνα αποτελούσε την τριάδα των μεγαλύτερων θεών του ελληνικού πανθέου. Όταν γεννήθηκε, ο πατέρας του ήταν ο ανώτερος κυβερνήτης του κόσμου. Ήταν όμως γεμάτος φόβο μήπως κανένα απ’ τα παιδιά του, του πάρει την εξουσία. Γι’ αυτό όλα, αμέσως μετά τη γέννησή τους, τα καταβρόχθιζε και τα κρατούσε φυλακισμένα μέσα στα σπλάχνα του. Εκεί όμως αυτά συνέχιζαν να ζουν, γιατί, σαν θεοί που ήταν, ήταν αθάνατοι. Απ’ αυτό το κακό γλύτωσε μόνο ο μικρότερός του γιος, ο Δίας, γιατί η μάνα του τον γέννησε μυστικά και τον έκρυψε στην Κρήτη. Όταν ο Δίας ενηλικιώθηκε, έγινε αυτό που ο Κρόνος φοβόταν: εξεγέρθηκε εναντίον του, τον υποχρέωσε να απελευθερώσει τα καταβροχθισμένα παιδιά του και του κήρυξε αμείλικτο πόλεμο. Ο Άδης τάχθηκε στο πλευρό του Δία και, μαζί με τον αδελφό του Ποσειδώνα και άλλους συμμάχους, τον βοήθησαν να κατατροπώσει τον Κρόνο και να του πάρει την εξουσία. Μετά τη νίκη, τα αδέλφια συμφώνησαν να μοιράσουν την κληρονομιά του Κρόνου με κλήρο: ο Δίας ρύθμισε τη διανομή ώστε να του πέσει η εξουσία πάνω στον ουρανό και τη γη, ο Ποσειδώνας πήρε τη διακυβέρνηση της θάλασσας και ο Άδης έγινε ο παντοδύναμος κυβερνήτης στο βασίλειο του άλλου κόσμου.


Η κυριαρχία του κάτω κόσμου ταίριαζε οπωσδήποτε στο βλοσυρό και σκληρό χαρακτήρα του Άδη. Το βασίλειό του βρισκόταν στα βάθη της γης και ποτέ δεν έφτασε εκεί αχτίδα ήλιου. Ήταν μια άχαρη πεδιάδα γεμάτη από άγριο ασφοδίλι. Τη διέσχιζαν πέντε ποταμοί που χάραζαν ταυτόχρονα και τα σύνορά του: Η Στύξ, που πάγωνε τα πάντα, ο ποταμός των στεναγμών Αχέρων, ο ποταμός του πένθους Κωκυτός, ο πύρινος ποταμός Πυριφλεγέθων και ο ποταμός του σκότους Λήθη, που τα νερά του έφερναν τη λησμονιά του πάνω κόσμου. Πως ακριβώς ήταν χωρισμένο αυτό το βασίλειο, οι άνθρωποι δεν το’ ξεραν, γιατί κανένας απ’ τους θνητούς δε γύρισε από κει. Έλεγαν πως στα δυτικά ήταν τα Ηλύσια πεδία, όπου ζούσαν την αιώνια ζωή τους τα πνεύματα των δικαίων, κάπου στα βάθη είναι ο Τάρταρος, όπου εκτίουν τις αιώνιες ποινές τους οι αμαρτωλοί και στο πιο σκοτεινό τμήμα αυτού του βασιλείου, στο Έρεβος, έχει ο Άδης το ανάκτορό του, απ’ όπου κυβερνά μαζί με τη σύζυγό του Περσεφόνη τους θεούς του κάτω κόσμου και τις σκιές των νεκρών.


Οι σκιές των νεκρών έφταναν στο βασίλειο του Άδη περνώντας από χαραματιές γης και σκοτεινές αβύσσους. Μια απ’ αυτές ήταν και στο ακρωτήριο Ταίναρο, στο νοτιότερο σημείο της Πελοποννήσου, άλλη στον Κολωνό της Αττικής και άλλη κάτω από την Αίτνα της Σικελίας. Κατά τον Όμηρο η είσοδος για τον κάτω κόσμο ήταν στην πιο μακρινή δύση, όπου ούτε έφταναν οι αχτίδες του ήλιου. Την είσοδο του Άδη τη φύλαγε ο τρικέφαλος σκύλος Κέρβερος. Όσους έρχονταν, τους άφηνε να περάσουν μέσα, αλλά σε κανένα δεν επέτρεπε να βγει από κει. Από την είσοδο ο δρόμος οδηγούσε προς τον ποταμό Αχέροντα. Εκεί ήταν ο άχαρος γέρος Χάρων που περνούσε τους νεκρούς στην άλλη όχθη. Τους περνούσε όμως κι αυτός μόνο προς την όχθη του κάτω κόσμου, ποτέ από κει προς τα πίσω και γι’ αυτή την υπηρεσία οι νεκροί τον πλήρωναν. Από τη βάρκα του Χάροντα ο καθένας προχωρούσε προς το θρόνο του Άδη, για να εξομολογηθεί στην τριάδα των δικαστών των νεκρών, που την αποτελούσαν οι γιοι του Δία Μίνως, Ραδάμανθυς και Αιακός. Μόνο σε εξαιρετικές περιπτώσεις έφτανε κανείς στα Ηλύσια πεδία για να ζήσει εκεί μακάρια ζωή. Οι εγκληματίες τιμωρούνταν ανάλογα με τα εγκλήματά τους. Η τιμωρία ήταν η εργασία χωρίς νόημα και χωρίς τελειωμό ή αιώνιος βασανισμός. Όποιος δεν ήταν ούτε καλός ούτε κακός (ή ήταν και καλός και κακός) αυτός τραβούσε για το λιβάδι με το ασφοδίλι, όπου περιφερόταν χωρίς χαρά ούτε θλίψη και χωρίς καμιά επιθυμία σαν ασώματη σκιά. Λέγαν πως τέτοιοι άνθρωποι ήταν οι περισσότεροι και πως στην κατηγορία τους συχνά ανήκαν και οι περισσότεροι ήρωες. (Κι ο ίδιος ο Αχιλλέας, πού για τη ζωή του εκεί είπε, σύμφωνα με τον Όμηρο: «Θα προτιμούσα να δουλεύω στον απάνω κόσμο σαν μεροκαματιάρης στο χωράφι ενός φτωχονοικοκύρη, όπου δεν υπάρχει ούτε άφθονο φαγητό παρά να είμαι εδώ στο βασίλειο του Άδη κυβερνήτης των σκιών όλων αυτών των πεθαμένων ανθρώπων!»). Ο δε Πρωταγόρας έχει αναφέρει ότι ο άνθρωπος είναι το όνειρο μιας σκιάς.


Οι θεοί του κάτω κόσμου, που βρίσκονταν κάτω από την εξουσία του Άδη, ήταν βέβαια λιγότεροι από τους θεούς του Ολύμπου και από τους θεούς της θάλασσας. Προκαλούσαν όμως φρίκη και τρόμο στους ανθρώπους. Ένας απ’ αυτούς ήταν πρωτ’ απ’ όλα ο Θάνατος με το μαύρο χιτώνα και τις μαύρες φτερούγες του, που έκοβε σ’ όσους πέθαιναν τα μαλλιά και τους άρπαζε τη ψυχή. Ήταν επίσης οι θεές Κήρες, που εξόντωναν τους άνδρες στα πεδία των μαχών και τους ρουφούσαν το αίμα. Ήταν η απαίσια Έμπουσα, που επιτίθετο κατά των ανθρώπων και τους σκότωνε στα σταυροδρόμια, η φοβερή Λάμια, που θανάτωνε τα παιδιά των μανάδων στον ύπνο, η τρίσωμη και η τρικέφαλη Εκάτη, που κυριαρχούσε πάνω στα τέρατα, ο θεός του ναρκωτικού ύπνου Ύπνος, που δε μπορούσαν να του αντισταθούν ούτε οι άνθρωποι ούτε οι θεοί. Και πιο πολύ απ’ όλους ο κόσμος φοβόταν τις τρομερές Ερινύες, τις ανελέητες αυτές θεές της κατάρας και της εκδίκησης, που τις έστελνε στον κόσμο η σύζυγος του Άδη Περσεφόνη.


Οι άνθρωποι μισούσαν το βασίλειο του Άδη. Όποιος έμπαινε σ’ αυτό, ήταν υποχρεωμένος να παραιτηθεί από κάθε ελπίδα. Από τους ήρωες που έφτασαν ως το θρόνο του Άδη και έπειτα ξαναγύρισαν, ο πιο ένδοξος ήταν ο Ηρακλής. Έφερε από κει τον Κέρβερο, γιατί του το είχε αναθέσει σαν καθήκον ο βασιλιάς των Μυκηνών Ευρυσθέας, τον οποίο όφειλε κατά προσταγή του Δία να υπηρετεί. Έφτασε εκεί και ο μουσικός και τραγουδιστής Ορφέας για να παρακαλέσει τον Άδη να του δώσει πίσω τη νεαρή σύζυγό του Ευρυδίκη, επίσης ο Σίσυφος, ο οποίος με δόλο κατάφερε να ξεφύγει από κει για μικρό χρονικό διάστημα, και τέλος ο Θησέας, που τον απελευθέρωσε από τον Άδη ο Ηρακλής. Κατά το Βιργίλιο έφτασε εκεί και ο Αινείας. Ως το κατώφλι του κάτω κόσμου έφτασε και ο βασιλιάς Οδυσσεύς στο γεμάτο περιπέτειες γυρισμό του απ’ την κατακτημένη Τροία στην πατρίδα. Είδε εκεί το Σίσυφο να κυλάει προς τον ανήφορο έναν τεράστιο βράχο, τον Τάνταλο να υποφέρει από πείνα και δίψα, τον Τιτυό να του τρυπάνε τα σπλάχνα με τα ράμφη τους δυο όρνια. Συνάντησε εκεί και πολλούς νεκρούς ήρωες, κι ανάμεσα σ’ αυτούς και τον Αχιλλέα, που με μεγάλη ακρίβεια του περιέγραψε την άχαρη μοίρα των νεκρών στο βασίλειο του Άδη.


Ο Άδης κατά κανόνα δεν απομακρυνόταν απ’ την έδρα του. Κάποτε, όταν ήταν ανύπαντρος, ανέβηκε στον απάνω κόσμο για να απαγάγει τη θυγατέρα του Δία και της Δήμητρας Περσεφόνη, που την πήρε γυναίκα του. Μερικές φορές επίσης πήγαινε στον Όλυμπο για να πάρει μέρος στο συμβούλιο των θεών. Οι θεοί δεν τον πολυαγαπούσαν κι αυτός τους το ανταπόδιδε με τον ίδιο τρόπο. Όταν ο Δίας του ζητούσε κάτι, συνήθως ανταποκρινόταν, αλλά αναμιγνυόταν σ’ ό, τι διαδραματιζόταν στο χώρο ανάμεσα γη και ουρανό.


Ο Άδης ήταν ένας από τους πιο παλιούς θεούς των Ελλήνων. Το όνομά του το συναντάμε ακόμα και στους πίνακες της γραμμικής γραφής «Β» από το 14ο – 13ο αιώνα π. Χ. που βρέθηκαν στην Πύλο. Οι αντιλήψεις γι’ αυτόν από την εποχή του Ομήρου παρά το πέρασμα των αιώνων δεν παρουσίαζαν ουσιαστική μεταβολή. Οι Έλληνες μάλιστα τον τιμούσαν και σαν δωρητή του πλούτου που προέρχεται από τα βάθη της γης (δηλ. κυρίως από τα ορυχεία και από την αγροτική οικονομία). Γι’ αυτό του το λειτούργημα τον αποκαλούσαν Πλούτωνα. Στα κατοπινά χρόνια έχασε κάπως την αρχική του αγριάδα και σκληρότητα. Παρόλο που ήταν αμετάπειστος, οι άνθρωποι του αφιέρωναν ναούς και ιερά. Ο πιο γνωστός ναός βρισκόταν στην Ελευσίνα μπροστά από τη σπηλιά από την οποία απήγαγε την Περσεφόνη στον κάτω κόσμο. Όποιος όμως ήθελε να καλέσει τον Άδη, μπορούσε πιο εύκολα: έφτανε να γονατίσει και να χτυπήσει με τη γροθιά του στη γη. Από τα ζώα που του θυσίαζαν, πιο πολύ προτιμούσε τα μαύρα αρνιά. Όταν αυτός που τα θυσίαζε τα σκότωνε, έπρεπε να γυρίζει το πρόσωπό του και να κοιτάζει αλλού. Ιερό του δέντρο ήταν το κυπαρίσσι και ιερό του λουλούδι ο νάρκισσος.


Οι καλλιτέχνες της αρχαιότητας απεικόνιζαν τον Άδη παρόμοιο με τον αδελφό του Δία. Τον παρουσίαζαν όμως κατσούφη και με τα μαλλιά του να πέφτουν άταχτα στο μέτωπό του. Τα πιο γνωστά αγάλματά του, ρωμαϊκά αντίγραφα ελληνικών πρωτότυπων από το τον 4ο – 3ο αιώνα π. Χ. περίπου φέρνουν τα ονόματα των συλλογών στις οποίες ανήκουν ή άνηκαν: «ο Άδης του Βατικανού», «ο Πλούτων της Μποργκέζε», «ο Πλούτων των Ουφφίτσι», «ο Πλούτων της Πάρμας». Τον αναγνωρίζουμε και σε αρκετά ανάγλυφα αρχίζοντας από το πήλινο ο «ο Άδης και η Περσεφόνη» του 460 π. Χ. περίπου από τους Επιζεφύριους Λοκρούς (Μουσείο του Ρέτζιο της Καλαβρίας) και τελειώνοντας στην «Απαγωγή της Περσεφόνης» σε σαρκοφάγο ρωμαϊκών χρόνων. Έχουν διατηρηθεί επίσης και πολλές αγγειογραφίες. Με τα ανάκτορά του, τη σύζυγό του και όλους μαζί τους υπηρέτες του απεικονίζεται σ’ ένα βάζο από το 340 π. Χ. περίπου, που είναι γνωστό σαν «βασίλειο του Άδη» (Εθνικό Μουσείο της Νάπολης).


Ο ίδιος ο Άδης δεν έχει προκαλέσει και πολύ το ενδιαφέρον των καλλιτεχνών στους νέους χρόνους. Πολλές φορές όμως τον έχουν απεικονίσει, όπως ο «LoveDoctor/PlayStories» προαναφέρει και αλλού, κατά την «Απαγωγή της Περσεφόνης». Έτσι παρουσιάζεται σαν ήρωας και σε πολλά ποιήματα, μελοδράματα, όπερες και μπαλέτα.


Ανάμεσα στους γλύπτες που εμπνεύστηκαν απ’ αυτόν κατά τους νέους χρόνους ανήκει ο Μπερνίνι και ο Ματτιέλλι, ανάμεσα στους ζωγράφους πινάκων του ο Ρέμπραντ και ο Ρούμπενς, ανάμεσα στους ποιητές οι Γκαίτε, Σίλλερ, Πούσκιν και ανάμεσα στους μουσικοσυνθέτες, οι Μοντεβέρντι, Σαιν – Σανς και Στραβίνσκυ.

 

Εικόνα: Άδης και Περσεφόνη. (Μουσείο του Ρέτζιο, Καλαβρία). Η αρπαγή της Περσεφόνης από τον Άδη (άγαλμα του Μπερνίνι, Μουσείο του Μποργκέζε, Ρώμη). Άδης σε Ελληνικό αμφορέα που βρέθηκε στην Απουλία.

 

                                                                                                  Επιμέλεια: «Αιωνόβιος»

 

Αν θέλετε μπορείτε να μας ακολουθήσετε στη σελίδα μας στο facebook, να ενημερώνεστε για τα άρθρα μας και όχι μόνο...!  Πατήστε ΕΔΩ

 

ΠΡΟΣΟΧΗ: ΤΟ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΑΡΘΡΟ, ΕΙΝΑΙ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ -ΚΑΙ ΜΟΝΟ- ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΟΥ ΤΟΠΟΥ ΚΑΙ ΔΕΝ ΕΠΙΤΡΕΠΕΤΑΙ Η ΑΝΤΙΓΡΑΦΗ ΚΑΙ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΤΗΣ ΣΕ ΚΑΝΕΝΑ ΑΛΛΟ FORUM, SITE Η ΟΠΟΙΟΥΔΗΠΟΤΕ ΑΛΛΟΥ ΕΙΔΟΥΣ IΣTOTΟΠO, ΧΩΡΙΣ ΤΗΝ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΗ ΕΓΓΡΑΦΗ ΑΔΕΙΑ ΤΗΣ ΙΔΙΟΚΤΗΣΙΑΚΗΣ ΟΜΑΔΑΣ TOY LoveDoctor.gr
LINK ΠΟΥ ΝΑ ΟΔΗΓΕΙ ΣΤΟ ΠΑΡΟΝ THREAD, ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΟΠΟΥΔΗΠΟΤΕ ΒΕΒΑΙΩΣ!

Διαβάστηκε 199 φορές
Βαθμολογήστε αυτό το άρθρο
(1 Ψήφος)

Επισκέπτες Online

Αυτήν τη στιγμή επισκέπτονται τον ιστότοπό μας 78 επισκέπτες και κανένα μέλος

Love Doctor Chat

FACEBOOK